مسيركوچ طايفه هيودي نيز بخشي از اين ايل راه مي باشد كه از كو هاي سگريان در شمال دزفول آغاز و به كوه هاي اشترانكوه در شمال اليگودرز مي رسد. طايفه هيودي اين مسير را در مدت 25 تا 30 روز طي مي كند

زندگي عشايري يك دنياي هيجان انگيز و در عين حال پر مشقت است. از آن نوع زندگي‌هايي كه وقتي مي‌بينيم‌شان، مي‌گوييم خوش به حالشان و با اين‌حال بيش از چند روز را نمي‌توانيم با نوع زندگي‌ آن‌ها سر كنيم.


به گزارش ايسنا، آن‌ها پشم مي‌چينند و شير مي‌دوشند و جاجيم مي‌بافند، روغن مي‌گيرند و ماست مي‌زنند، شاهنامه مي‌خوانند، تفنگ‌چي دارند ، مهمان‌نوازند و سنت‌ها را گرامي مي‌دارند، موي بز مي‌ريسند و در سياه چادرهايشان مي‌آسايند.

با رسيدن فصل کوچ، زنان، كودكان و مردان عشاير كوچ نشين با كوله بارى از تجربيات كوچ سال‌هاى گذشته بدون دغدغه و نگرانى سختى راه را تحمل مى‌كنند تا به مقصد خود برسند.

کوچ نشيني تنها يک نوع زندگي و طريقي از زيستن نيست بلکه يک فرهنگ است

کوچ نشيني تنها يک نوع زندگي و طريقي از زيستن نيست بلکه يک فرهنگ و يک تاريخ کهن با آداب و رسوم و سنن اجتماعي، اقتصادي و سياسي است که پشت اين زندگي ساده و بي پيرايه نهفته است. پس همانطور که تاکنون از آثار بي جان و بدون تحرک به عنوان ارزش‌ها و افتخارات ملي و فرهنگي خودمان حفاظت کرده و هزينه‌هاي زيادي را نيز در اين راه صرف کرده ايم، مي بايست با اين پديده زنده و پويا که نه تنها بخشي از تاريخ و فرهنگ ما را بازگو مي کند بکله جامعه اي توليدکننده نيز هست که در عين حال با مشکلات فراواني روبروست با حساسيت بيشتري برخورد شود.

بهره وري از ويژگي ها و امتيازات فرهنگي‌، هنري و اجتماعي عشاير موضوع با اهميتي است. عشاير همچنان ويژگي‌هاي قبيله‌اي و طايفه هاي خودشان را کم و بيش حفظ کرده‌اند و داراي آداب و رسوم و سنن خاص خودشان هستند. جلوهاي هنر و صنايع دستي عشاير جلوه‌هاي زيبايي است که مي تواند تقويت بشود بايد بتوانيم اين جلوه ها را چه در زندگي اجتماعي، چه در آداب و رسوم و سنن عشاير و چه در هنر و ذوق و سليقه عشاير خوب عرضه کنيم و عرضه آنها، يک بازگشت به هويت خودمان است و اين هويت، روحيات، سليقه، ظرافت‌ها و خلقيات آن قوم را نشان مي‌دهد و عشاير ويژگي‌ها و طرح‌ها و رنگ‌هاي خاص خودشان را در صنايع دستي دارند و اين جاذبه‌هاي فوق‌العاده‌اي هم در ايران و هم درجهان دارد که به اين بخش توجه خوبي نشده است.

به نظر مي رسد، اگر براي عرضه اين جاذبه‌ها، آداب و رسوم و سنن و فرهنگ زندگي عشايري امکانات فراهم و تقويت شوند مي‌تواند جاذبه هاي فوق العاده‌اي داشته باشد و همچنين مي‌تواند در آمدزا و پول ساز باشد و در بهبود وضعيت زندگي عشايري و فرهنگ سازي نقش تعيين کننده‌اي داشته باشد.

عشاير حافظان و حاملان ارزش‌ها و ميراث فرهنگي ايران زمين هستند

عشاير حافظان و حاملان ارزش ها و ميراث فرهنگي ايران زمين هستند و با توجه به تعداد ايلات و طوايف عشايري و پراکندگي آن در گستره وسيعي از فضاي جغرافيايي کشور مي توان مجموعه‌اي از بقاياي سنن، عادات، آداب، آئين و مناسک و ارزش‌هاي ملي، ديني، اجتماعي و فرهنگي را در مناطق عشايري مشاهده کرد.

خليل خان

خليل خان شخصي از طايفه سرلك بود كه ابتدا بر نواحي از خاك بختياري در منطقه " بربرود " مسلط گشت و به ملا خليل شهرت يافت . وي به عمران و آبادي در

منطقه " خليل آباد " و "چغاگرگ" مشغول گرديد. از مهمترين كارهاي عمراني وي در در اين منطقه احداث جوي آب خليل آباد است كه از چشمه هاي اشترانكوه تا حوالي روستاي خليل آباد ادامه دارد.

گفته مي شود هنگامي كه جوي آب خليل آباد احداث شد آب را درون آن به جريان انداختند و يك جوال كاه در اين جوي رها كردند. جوال با جريان آب حركت مي كرد و هر كجا كه جوال اندكي گير مي كرد ، ملا خليل دستور مي داد كه اشكال مسير را بر طرف كنند. اين جوي آب باعث رونق منطقه گرديد و زمين هاي ديم را به زير كشت آبي برد . اين جوي سالانه با همياري عشاير و اهالي منطقه مرمت و بازسازي مي شد و تا چند سال پيش به قوت خود باقي بود، با احداث كانال دره دهي اهميت اين جوي از بين رفت و ديگر از اين جوي استفاده نكردند.

كم كم ملا خليل با محبوبيتي كه بواسطه آباداني در منطقه پيدا كرده بود، به حكومت بختياري منسوب شد و به خليل خان شهرت يافت .

خليل خان آنچنان در عمران منطقه بختياري غرق شده بود كه زندگي عادي خود را رها كرد و به طول راه مال رو چهارلنگ افتاد و شروع به آبادي كرد. مدتي در دهات " كيروو "  و  " شول آباد " آبادي كرد و از آنجا به سمت پل كول آمد ، افرادي را براي بازسازي پل كول گمارد و خود به " دره كائد " آمد . بناي تعداد زيادي دهكده را در اين منطقه نهاد و مدت زيادي به دور از خانواده در اين ناحيه به آباداني مشغول شد.

خليل خان ويدم ور عنبر نئ نهام بو       سويلام شه و بلند رهدن وِ جؤ دو

در اواخر دوران خاني خليل خان وي بنا به دلايل نا معلوم آنچنان به فكر آبادي و عمران منطقه افتاده بود كه هدف اصلي يعني رفاه و آسايش اهالي و صد البته آباداني در خدمت مردم را فراموش كرده بود و بسيار به مردم ظلم كرد و بيشتر از حد توان از آنها كار مي كشيد ، به صورتي كه موجي از نارضايتي عمومي در بين مردم پديدار گرديد.ولي مردم به دليل ترسي كه از خان داشتند جرات شورش را به خود راه نمي دادند.

همانگونه كه قبلا اشاره شد خليل خان امر كرده بود كه هر مردي به هر دليلي كه سر كار حاضر نشود ، زن و يا دختر وي بايد به جايش دوشادوش مردان كار كند و در اجراي اين قانون بسيار سخت گيري مي شد. آورده اند روزي خليل خان براي سركشي كارگران رفته بود كه مشاهده كرد زني نيمه برهنه در حالي كه شليته را از پا در آورده بود ، مشغول لگد كردن گل است و با ديدن خليل خان سريعا خود را پوشاند.خليل خان بر وي نهيب زد كه چرا در ميان اين همه مرد با چنين وضعي مشغول كار هستيد . زن عرض داشت " بجز شما مردي در اين حوالي نمي بينم " . اين گفته زن بر حاضرين بسيار گران آمد و آنان كه منتظر جرقه اي بودند به سوي خان حمله ور شدند.

خليل خان با مشاهده اوضاع پا به فرار نهاد. بعد از مدتي حكومت منطقه به دست شخص ديگري افتاد و او نيز براي كشتن خليل خان جايزه تعيين كرد ، از اين رو خليل خان با لباس مبدل متواري شد. در حين فرار از شدت گرسنگي به خانه يك پيرزن پناه بد. پيرزن ابتدا از وي نام و نشان پرسيد اما خليل خان جوابي نداد و تنها تقاضاي غذا كرد. پيرزن جواب داد كه در خانه بجز   قويت جؤ *  چيزي ندارمو او از سر ناچاري و گردوغ شده بود. پس از اينكه خوردن غذا تمام شد ، خليل خان دستي به سبيل كشيد و اين شعر را خواند:

خليل خان ويدم ور عنبر نئ نهام بو         سويلام شه و بلند رهدن و جو دو *

خليل خان

خليل خان شخصي از طايفه سرلك بود كه ابتدا بر نواحي از خاك بختياري در منطقه " بربرود " مسلط گشت و به ملا خليل شهرت يافت . وي به عمران و آبادي در

منطقه " خليل آباد " و "چغاگرگ" مشغول گرديد. از مهمترين كارهاي عمراني وي در در اين منطقه احداث جوي آب خليل آباد است كه از چشمه هاي اشترانكوه تا حوالي روستاي خليل آباد ادامه دارد.

لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید: